همواره بسیاری از پناهجویان و یا مهاجرین افغانستانی ساکن ایران از برخوردهای خشن و گاهی نژادپرستانه مقامات نظامی و انتظامی و در مواردی مردم ایران شکوه میکنند.
برخوردهایی که به شکل های گوناگون خود را نشان میدهند. از ممنوعیت ورود به برخی پارکها، مدارس، قهوه خانه ها، ممنوعیت تحصیل و ... که از سوی دولت ایران و در برخی موارد توسط مردم ایران علیه مهاجران قانونی و غیرقانونی افغانستانی به کار گرفته میشود.
کارگرانی که عمدتا با مشکلات شدید مالی، به امید یافتن کاری ساده و کسب درآمد به ایران آمده اند.
گروه های مدافع حقوق بشر بارها تاکنون طی گزارشهای مختلف، تصاویر و ... نسبت به برخوردهای خشن و نژادپرستانه توسط مقامات ایرانی به خصوص نیروی انتظامی طی سالهای گذشته اعتراض کرده و نسبت به آن هشدار داده اند. بارها نیز مردم افغانستان در اعتراض به این روند در مقابل سفارت ایران دست به اعتراض زده اند. اعتراضاتی که مقامات ایرانی آنها را همواره "تحریک عوامل خاص"خوانده اند. اکنون اما ویدئویی در فضای مجازی منتشر شده که در آن به شکل روشنی، جمعی از مهاجرین افغانستانی در آن مورد تحقیر و توهین شدید واقع میشوند.



در ویدئو دیده میشود که فردی در حال بشین پاشو دادن به چندین شهروند افغانستانی است و یک افغانستانی دیگر را نیز برای تنبیه بیشتر مجبور به کلاغ پر کرده است. در این بین مدادم در حال توهین به این افراد نیز هست. اما شاید نقطه اوج این ویدئوی توهین آمیز زمانی است که پس از پایان تمام بشین پاشوها، کلاغ پرها و توهین ها و تحقیرها، فرد هتاک، پناهجویان افغانستانی را وادارد میکند تا بگویند او را دوست دارند و او با آنها مهربان بوده است. بر اساس سرشماری عمومی سال 1390، بیش از یک میلیون و چهارصدهزار افغانستانی در ایران زندگی میکنند.


اگر شما اطلاعات بیشتری از این ویدئو، یا نمونه های دیگری از این دست رفتارها را با پناهجویان خارجی در ایران سراغ دارید از طریق میل و یا صحفه فیسبوک ناظران با ما در میان بگذارید

آنها از بد حادثه به ایران پناه برده‌اند

مصدق پارسا یک شهروند افغانستانی در این باره به ناظران میگوید:


برخورد نادرست، اهانت و نقض حقوق انسانی مهاجران افغانستانی در ایران حرف تازه و عجیبی نیست. از زمانی که با افزایش چالش‌ها در افغانستان، مردم به مهاجرت ناچار گشتند و راه ایران، پاکستان و دیگر کشورها را گرفتند، روایت‌های فراوانی از درد مهاجرت منتشر شد. اما همیشه زننده‌ترین و آزار دهنده‌ترین روایت‌ها از کشور همسایه و همزبان بود.
حکایت‌هایی که آدم را یاد همان بیت معروف شعر فارسی می‌اندازد: "من از بیگانگان هرگز ننالم / که با من هر چه کرد آن آشنا کرد".
گرفتن حق و رفت و آمد، سلب حق آموزش، شکنجه در اردوگاه‌ها و اهانت بی‌رحمانه نه‌تنها از سوی نیروهای دولتی در برابر مهاجران به‌کار بسته شده که شماری از شهروندان ایرانی که می‌توان آن‌ها را "نژادگرا"خواند نیز، همواره به چشم حقارت به سوی این مهاجران نگاه کردهاند. هرچند، بار سنگین شاقه‌ترین کارهای این کشور در دو دهۀ اخیر را مهاجران به دوش کشیدند.
دولت ایران همه‌ساله با "اخراج /ممانعت از ورود" شماری از مهاجران حتی در بدترین شرایط آب‌و‌ هوایی، نه‌تنها رسم همسایه‌داری و مهمان‌نوازی را به‌جا نمیاورد که به اصول حقوق‌بشر و قواعد بازی جوانمردانۀ مهاجرت در جهان نیز پایبند نبوده است.
این ذهنیت نه در رده‌های پایین دولت که در میان عناصر اصلی قدرت نیز حاکم بوده است. محمود احمدی نژاد در یکی از سفرهایش به امریکا، در پاسخ به خبرنگار افغانستانی صدای امریکا که از وضعیت مهاجران پرسیده بود، آن‌ها (مهاجران افغانستانی در ایران) را مهمان‌هایی خواند که می‌خواهند صاحب‌خانه را اخراج کنند. در حالی که چنین نبود، آن‌ها "از بد حادثه"به ایران پناه برده بودند.
 


تلاش برای قانع کردن مردم افغانستان برای تفکیک بین شهروندان خوب و دولت به ناکامی انجامیده

 
هرچند شماری از مهاجران بازگشته از ایران، روایت‌های خوشایندی از برخورد مردم ایران به همراه آورده اند و مهمان‌نوازی مردم را ستایش می‌کنند، اما روایت‌های بد و در سال‌های اخیر انتشار ویدیوها و تصاویری از شکنجه و توهین مهاجران، فضای ضدایرانی را در افغانستان بیشتر از پیش تقویت کرده است.
هرچند فعالان فرهنگی و ادبی فارسی‌زبان و بخشی از جمعیت کشور با استناد به متون و میرات فرهنگی به نزدیکی بیش از حد این دو ملت آگاه هستند و گسترش روابط را نه یک آرزو، بلکه یک نیاز می‌پندارند، تلاش برای قانع کردن تمام جامعه برای تفکیک میان شهروندان خوب ایران و دولت این کشور، به ناکامی انجامیده است.
دلیل این امر، از یک‌سو روایت‌های منتشر شده از بدرفتاری با مهاجران (از سوی دولت و گروه‌های نژادگرا) بوده است و از سویی نفوذ بیش از حد مخالفان سیاسی ایران در دولت کابل.
گاهی هم ستیزه‌گران زبان پارسیزبانان که می‌دانند نزدیکی این دو کشور می‌تواند به رشد این زبان کمک کند، تلاش کرده‌اند تا با بزرگنمایی مشکل مهاجرت این رابطه را شکرآب‌تر سازند. مردم افغانستان با همۀ سپاسمندی شان از میزبانی ایران و نگریستن به دیدۀ قدر به سوی مردم ایران، اما همواره منتظرند تا روزی شاید دولت ایران به پرسش‌های فراوان در زمینۀ رفتار ـ در مواردی غیر انسانی ـ از سوی نیروهای دولتی و شماری از مردم این کشور با مهاجران، پاسخ‌گو باشد.