ناظران

اگر از ارتفاع هراس دارید، این ویدئو را تماشا نکنید. دو کارگر ساختمانی بدون هیچگونه وسیله‌ای که از آنها محافظت کند در حال برپا کردن داربست بر بالای یک برج هستند، در ارتفاعی به بلندی 25 طبقه. آنها یک سری میله را روی میله‌های داربست می‌گذارند بدون آنکه آنها را به جایی وصل کنند روی آن می‌ایستند و بخش بعدی داربست را می‌سازند، تنها یک سانت اشتباه در گذاشتن محل پا، می‌تواند به فاجعه منجر شود.

این ویدئو روز ۱۸ می در یک صفحه مالزیایی منتشر شد و تاکنون بیش از ۳۸ میلیون بار دیده شده است، متن کوتاهی که همراه آن منتشر شده این است:"به خاطر به دست آوردن کمی پول"

 
ویدئو از کجا گرفته شده است؟
برای فهمیدن اینکه ویدئو از کجا گرفته شده است، ما کمی این ویدئو را بررسی کردیم. چندین ساختمان آشنا و قابل جستجو در آن دیده می‌شود. دو برج معروف پتروناس وهتل پلاتینیوم ما را به این نتیجه می‌رساند که ویدئو در کوالالامپور پایتخت مالزی گرفته شده است. همچنین با نگاهی به ساختمان‌های اطراف، به خصوص سه هواکش عظیم در کنار ساختمان، میتوان محل دقیق این برج در حال ساخت را در خیابان "جالان امپانگ"مالزی درست در کنار برج معروف "سان وی تاور"پیدا کرد.
نکته عجیب اینکه، هیچ اطلاعاتی در اینترنت درباره این برج در حال ساخت وجود ندارد و حتی همسایه‌های این برج هم اطلاع چندانی از صاحب این برج یا کمپانی سازنده آن ندارند.

اما به نظر می‌رسد اساسا اینکه صاحب این پروژه کیست چندان اهمیت ندارد چرا که به گفته "ناظران"ما در مالزی دیدن چنین صحنه‌هایی در این کشور به امری کاملا متداول و روزمره تبدیل شده است چرا که در کمتر ساختمان در حال ساختی استانداردهای ایمنی رعایت می‌شود.
انرا ماهیونی روزنامه مالزیایی در این رابطه به "ناظران"گفت:  

این ویدئو دیگر برای مالزی عجیب نیست. نبود وسایل ایمنی در سر کار به یک هنجار در مالزی بدل شده است. اکثر کارگران ساختمانی نیز از کشورهایی مانند بنگلادش، اندونزی، ویتنام و میانمار هستند و قانونی نیست که از آنها حمایت کند و همین قوانین نیم‌بند هم سیستمی وجود ندارد که کمپانی‌های سازنده را مجبور به رعایت آنها کند.

 

مراکز مرگ‌آفرین

براساس آمار رسمی دولت مازی تنها طی دو ماه گذشته 71 کارگر در این کشور بر اثر حوادث کاری کشته شده‌اند که ۳۲ نفر آنها در بخش ساخت و ساز بوده‌‌اند.


منبع:وزارت نیروی کار مالزی


میزان مرگ و میر بر اثر سوانح کاری در مالزی بسیار بالا است. براساس آخرین آمار رسمی منتشر شده که به سال ۲۰۱۶ برمی‌گردد، میزان مرگ و میر درپی سوانح کاری در این کشور ۴.۸ در هر ۱۰۰ هزار کارگر است، آماری که در حال افزایش نیز هست، این میزان در سال ۲۰۱۴ ، رقم ۴.۲۱ در هر ۱۰۰ هزار کارگر بوده است.
میزان مرگ و میر کارگران بر اثر حوادث کار در سنگاپور کشور همسایه مالزی رقم 1.2 است و یا میانگین آن برای کشورهای عضو اتحادیه اروپا رقم 1.5 است.

«ایمنی، اولویت دولت نیست»

چارلز هکتور یک وکیل اهل مالزی و کنشگر حقوق کارگران است:

ما نیاز به قوانین بهتر داریم اما مشکل اصلی این است که همین قوانین فعلی نیز به کار گرفته نمی‌شوند. ایمنی، اولویت دولت نیست.
وزارت نیروی کار هر سه ماه آمارهای مختلفی درباره تمامی مسایل مربوط به کار و کارگر را منتشر می‌کند به جز تعداد بازدیدهایی که برای بررسی وضع ایمنی کارگرها صورت می‌گیرد، می‌توان تصور کرد که پای فساد اداری و رشوه نیز در میان است.
بی‌عدالتی سهم کارگران بدون مجوز
هکتور ادامه می‌دهد:
حدود ۲ میلیون کارگر خارجی رسمی در مالزی وجود دارد و گفته می‌شود حدود ۵ میلیون نیز کارگر خارجی بدون مجوز در مالزی کار می‌کنند.
این کارگران به خصوص آنهایی که مجوز کار ندارند عملا هیچ حقی هم ندارند. آنها نمی‌توانند شکایت کنند، کارفرما به راحتی آنها را اخراج می‌کند. اگر آنها بخواهند پای کارفرمای خود را به دادگاه بکشند این خود آنها هستند که زندانی و یا از کشور اخراج می‌شوند. می‌توان گفت در عمل سیستم اداری با این کارفرمایان زورگو همکاری می‌کند.
حتی اگر یک کارگر سر کار بر اثر حادثه بمیرد، عملا هیچ اتفاقی برای کارفرمای او نمی‌افتد. مرگ او به عنوان "حادثه صنعتی"گزارش می‌شود، عبارتی که مسوولیتی را متوجه کارفرما نمی‌کند. کارفرماها پولی برای بخش ایمنی خرج نمی‌کنند چرا که حتی اگر مجبور شوند جریمه پرداخت کنند، هزینه کمتری باز باید بپردازند تا اینکه سطح ایمنی خود را بالا ببرند، ارتشی از کارگران آماده هستند که جای کارگر زخمی و یا مرده را پر کنند.
به کار گرفتن کارگران بدون مجوز ممنوع است اما کارفرمایان این کار را میکنند چون ارزانتر است. هم کارفرما پول کمتری برای بیمه و مالیات می‌دهد هم کارگر در نتیجه هر دو طرف هم به نوعی راضی هستند. [میزان درآمد یک کارگر خارجی حدود ۸۰۰ رینگت معادل ۱۷۰ یورو در ماه است این رقم برای کارگر مالزیایی حدود ۳۶۱۰ [رینگت یا ۷۷۰ یورو است.]
شرایط از سال ۲۰۰۶ بدتر نیز شده است، از این سال کمپانی‌های سازنده اجازه پیدا کردند که تامین کارگران خود را به کمپانی‌های دیگر کارسپاری کنند به جای آنکه کارگران خود را مستقیم استخدام کنند. این به آن معنا است که حتی اگر کارگران روزی تصمیم بگیرند در سر کار نسبت به چیزی اعتراض کنند، کمپانی سازنده می‌تواند به آنها بگوید شماها اصلا کی هستید؟ ما اصلا شما را نمیشناسیم. اگر ما می‌خواهیم وضعیت کارگران را در مالزی بهبود بدهیم باید اول از همه این قانون را ملغی کنیم تا کارفرما مجبور باشند کارگرش را خودش استخدام کند.

 

عدم توجه مالزی به حقوق کارگران خارجی بحران چندان جدیدی نیست، در سال ۲۰۱۰ عفو بین‌الملل در یک گزارش دقیق پیرامون کارگران خارجی در مالزی به سوء استفاده کارفرمایان مالزی با در اختیار گرفتن پاسپورت کارگران، دستمزد پایین، شرایط غیرایمن و حتی کار اجباری، اعتراض کرده بود.