آنها حدود سی هزار نفر در یک گروه فیسبوکی هستند و البته صدها نفر که هر شب در پارک ماکسی میلین در بروکسل دور هم جمع می‌شوند تا یک سقف برای مهاجرانی که تازه به بلژیک رسیده‌اند پیدا کنند.

برخی از آنها اگر اتاق اضافه‌ای دارند خودشان این پناهجویان را اسکان می‌دهند و یا اگر ماشین دارند سعی می‌کنند در رفت و آمدها به آنها کمک کنند، اما این اقدامات این گروه از شهروندان بلژیکی چندان به مذاق دولت راستگرای این کشور خوش نمی‌آید.

از آغاز موج مهاجرت به اروپا در سال ۲۰۱۵، پارک ماکسیمیلین که در مرکز پایتخت بلژیک واقع شده، به یکی از محل‌های تجمع پناهجویان بدل شد. برخی از آنها درخواست پناهندگی خود را به دولت بلژیک تسلیم کرده‌اند و برخی دیگر "در مسیر رفتن به انگلیس"هستند.

در این پارک است که هر شب صدها شهروند بلژیکی نیز دور هم جمع می‌شوند تا بتوانند برخی از این پناهجویان را اسکان دهند و یا آنها را تا جایی که مایل هستند برسانند، به این شکل هر شب حدود ۴۰۰ پناهجو زیر یک سقف و در یک جای گرم می‌توانند بخوابند.

این کارزار فیسبوکی موفق شده است تا سوله‌ای برای اسکان ۱۲۰ پناهجو را با کمک‌های مردمی دست و پا کند، محلی که این پناهجویان نه تنها می‌توانند با خیال آسوده بخوابند، بلکه دوش بگیرند و غذای رایگان نیز دریافت کنند، اما هر شب حدود ۲۸۰ نفر دیگر در خانه داوطلبین اسکان داده می‌شوند.

مرکز اسکان پناهجویان که تماماً توسط داوطلبین اداره می‌شود.

«در فرانسه به من توهین می‌کردند»

حسن یک سودانی ۳۶ ساله است که تمام خانواده او در بمباران کشته شده است. او اکنون در بلژیک است و تلاش می‌کند که خود را به انگلیس برساند. او از نحوه برخورد فرانسوی‌ها با خود ناراضی است:

 

من از کشورهای زیادی عبور کردم. لیبی، ایتالیا و فرانسه، تا اینکه به اینجا رسیدم. وقتی در فرانسه در کنار جاده راه می‌رفتم گاهی مردم متوقف می‌شدند تا به من توهین کنند. اینجا در بروکسل هیچ پناهجویی در خیابان نمی‌خوابد.

تاکنون من با چهار خانواده بلژیکی ملاقات کرده‌ام. آنها واقعاً مهربان بودند، آنها به من غذا و چای دادند و من می‌توانستم در خانه آنها دوش بگیرم، لباس‌هایم را بشویم و آنجا استراحت کنم. در بسیاری از موارد ما با هم آشپزی می‌کردیم، با هم بحث می‌کردیم و یا تلویزیون نگاه می‌کردیم.


حسن عکس‌های زیادی از خود و خانواده‌های بلژیکی که به او پناه داده‌اند گرفته است. تصاویر صورت افراد توسط ناظران به درخواست حسن محو شده است.

من در حال حاضر با مشکل بینایی رو به رو شده‌ام که علت آن نیز اسپری فلفل پلیس بوده است، خانمی که من مهمان خانه آنها هستم من را به دکتر می‌برد و من را در مسیر درمان چشمانم کمک می‌کند.

«برخی از پناهجویان کلید خانه ما را دارند»

سوفی ویلیه، یکی از داوطلبانی است که هفته‌ها است دست کم یک مهمان هر شب در خانه‌اش دارد. او در هفتاد کیلومتری بروکسل زندگی می‌کند.

 

در ابتدا من فقط در این گروه فیسبوکی حضور داشتم، می‌خواستم در این ابتکار شرکت کنم اما همسرم کمی بدبین بود. او نمی‌توانست به افراد ناشناس اعتماد کند و اجازه دهد که به خانه ما بیایند.

زمانی که در رسانه‌ها خواندیم که مهاجران پارک ماکسیمیلین در مقابل چشمان اعضای داوطلب مورد هجوم قرار گرفته‌اند، تصمیم گرفتیم که ما هم وارد عمل شویم. در ابتدا همسرم به عنوان راننده به آنها کمک می‌کرد، سپس ما یک نفر از پناهجویان را هر سه هفته برای یک شب به خانمان دعوت می‌کردیم اما الان حدود یک ماه است که ما هر شب یک نفر را در خانه خود داریم.

زمانی که افراد توانایی پذیرایی از پناهجویان را در خانه خود ندارند، رانندگان داوطلب، پناهجویان را به خانه افراد میزبان می‌رسانند.
 
 

یک "مهمان"در خانه سوفی که در حال خواندن کتاب برای پسر او است.

 

ما سه کودک داریم، بزرگ‌ترین آنها ۸ ساله است و او همواره به رفتن به پارک و کمک به پناهجویان تاکید می‌کند، معمولان کودکان خیلی به مهمانان ما وابسته می‌شوند.

تقریباً هر شب همسر من حوالی ساعت ۲۲ به پارک می‌رود تا مهمان یک خانواده دیگر را برساند و مهمان خود ما را نیز به خانه بیاورد، او تقریباً نصف شب به خانه می‌رسد.

ما یک اتاق را برای مهمانان خود آماده کرده‌ایم. شکر، میوه خشک و لوازم بهداشتی در آنجا قرار داده‌ایم. زمانی که مهمان ما از راه می‌رسد، اگر خیلی خسته نباشد، ما کمی با هم حرف می‌زنیم. به او پیشنهاد می‌دهیم که دوش بگیرد و لباس‌هایش را با ماشین لباسشویی بشوید و معمولاً به آنها اجازه می‌دهیم که تا ظهر بخوابند، زمانی که من باید به سر کار بروم. ما حتی به برخی که دیگر کامل آنها را شناخته‌ایم اجازه می‌دهیم همراه با کودکان و یا حتی تنها در خانه بمانند، برخی از آنها حتی کلید خانه ما را نیز دارند.

«حواشی سیاسی پیرامون این ابتکار، ما را شوکه کرد»

یون ده یکی دیگر از داوطلبان است:

 

ما در فاصله ۱۵ دقیقه‌ای پارک زندگی می‌کنم. زمانی که بحران مهاجرت در سال ۲۰۱۵ شروع شد، دیدن وضعیتی که مردم مجبور بودند آن را تحمل کنند غیرقابل تحمل بود. من بخشی از لباس‌هایم را از کمد درآوردم و به پارک رفتم تا به پناهجویان بدهم. سپس یک زوج سوری را به خانه آوردم. تجربه بسیار عالی، خوب و پراحساسی بود.


یون ده، ناظر ما به همراه چند داوطلب و پناهجو

 

می‌توان گفت که من در حال حاضر یک زندگی دوگانه دارم. شغلی که روزها دارم و کاری که شب‌ها در پارک ماکسیمیلین انجام می‌دهم.


تصویر پناهجویانی که در خانه یون ده خوابیده‌اند. او هر شب به دو یا سه پناهجو، پناه می‌دهد.

 
 

حواشی سیاسی که پیرامون این ابتکار ما درست شد ما را بسیار شوکه کرد.

در وهله اول باید به این نکته اشاره کرد که بر خلاف دیگر کشورهای اروپایی، پناه دادن به دلایل انسان دوستانه به افرادی که مدرک اقامت ندارند، غیرقانونی نیست.

روز ۲۱ ژانویه، پلیس بلژیک سعی کرد تا پناهجویان پارک ماکسیمیلین را بازداشت کند اما داوطلبین با کشیدن زنجیره انسانی از پناهجویان حمایت کردند.

 

همچنین دولت ما یک دولت راست‌گرا است، به خصوص در زمینه سیاست‌های پیرامون مهاجران، در این راستا بسیاری از شهروندان بلژیکی در مقابل سیاست‌های دولت مقاومت می‌کنند.

به‌ قلم
Liselotte Mas

Liselotte Mas