دهلی یکی از بدترین شهرهای جهان در آزار و اذیت جنسی زنان است. در سال‌های اخیر، به رانندگان تاکسی و اتوبوس به‌منظور کاهش خطر آزار و اذیت، آموزش‌های رایگان برای افزایش آگاهی از برابری جنسیتی و توضیح نحوه رفتار با زنان ارائه می‌شود. ناظر ما، در سازماندهی این آموزش‌ها شرکت می‌کند.

یک دانشجوی دختر در سال ۲۰۱۲، به‌طور وحشیانه در اتوبوسی در دهلی نو مورد آزار و اذیت و تجاوز چندین مرد قرار گرفت. او بر اثر شدت جراحات درگذشت. در پی این اتفاق، دولت هند قوانین متعددی را درباره آزار و اذیت جنسی به تصویب رساند که از جمله آن می‌توان به گسترش تعریف تجاوز جنسی اشاره کرد(هرچند قانون، هنوز تجاوزبه همسر را به رسمیت نمی‌شناسد).

ماجرای دیگری که باز در دهلی اتفاق افتاد و جنجال برانگیز شد به تجاوز یک راننده اوبر در سال ۲۰۱۴ به مسافرش بر می‌گردد. راننده بلافاصله در دادگاه به حبس ابد محکوم شد. در نتیجه، دولت هند تصمیم گرفت برای تمامی رانندگان اتوبوس و تاکسی که خواستار تمدید مجوز کار خود هستند، دوره‌های آموزشی برای اتقای آگاهی در ارتباط با مسائل جنسیتی برگزار کند.

.


""این خودرو به زنان احترام می‌گذارد": این برچسب به تمام رانندگانی که دوره‌های آموزشی را به پایان رسانده‌اند داده شده است. .

این راننده یکی از دوره های آموزشی را گذرانده است. عکس ارسال شده توسط بنیاد ماناس.

بنیاد ماناس متخصص در زمینه بهداشت روان در همکاری با دولت هند، از ماه ژانویه ۲۰۱۴ این دوره‌های آموزشی را برگزار می‌کند. هدف از این آموزش‌ها که با نام "ایجاد روابط" نامیده می‌شود، شناخت اختلال‌های رفتاری است یعنی افراد شرکت‌کننده در این دوره‌ها از تناقضات خود آگاهی پیدا می‌کنند. بر این اساس، این نوع آموزش موثر ارزیابی می‌شود چراکه از روش‌های مرتبط با سلامت روان برای ایجاد آگاهی میان مردان استفاده می‌شود تا رفتار آن‌ها را تغییر دهد.

"رانندگان می‌خواهند بدانند در صورتی که زنان عمل "تحریک آمیزی" انجام دادند چه واکنشی باید نشان دهند"

ناوین کومار، روانشناس بالینی یکی از موسسان بنیاد ماناس است.

در حالی‌که در سال های اخیر شهر دهلی شهرت بدی در ارتباط با زنان پیدا کرده است که در همین زمان جامعه هم با تغییراتی روبرو شده است. در واقع، زنان بیشتر و بیشتر کار می‌کنند و در شهر جابجا می‌شوند... بنابراین باید کارهایی صورت گیرد که بتوانند با خیال راحت تردد داشته باشند.

"چرا ما آموزش می‌بینیم؟"

بر این اساس، از چهار سال و نیم پیش، دوره‌های آموزشی خود را شروع کردیم [قبل از مشارکت با مقام‌های دولتی]. از این تاریخ، حدود ۲۵۰ هزار راننده اتوبوس، تاکسی و ریکشا را آموزش دادیم. روزانه بین ۳۰۰ تا ۴۰۰ نفر در دوره‌های ما آموزش می‌بینند و این کار در شش روز هفته انجام می‌شود.

یکی از دوره‌های آموزشی بنیاد ماناس.

یکی از سوال‌هایی که اغلب مطرح می‌شود این است: "چرا ما؟ چرا ما آموزش می‌بینیم؟"

منصفانه نیست که بگوییم رانندگان بیشتر اقدام به آزار و اذیت زنان می‌کنند. اما در مواردی، این احتمال بیشتر وجود دارد. مثلا وقتی که زنان در فضای محدود و نزدیک به راننده مرد قرار می‌گیرند. علاوه بر این، خطر آزار و اذیت جنسی زمانی افزایش پیدا می‌کند که سفر در اواخر شب یا در حومه شهر انجام شود.  

رانندگان تنها کار می‌کنند. آن‌ها رئیس ندارند و برای شرکتی هم کار نمی‌کنند بنابراین به هیچ کسی پاسخگو نیستند. علاوه بر این، آن‌ها اغلب از شهرهای دیگرِهند هستند. برای کسانی‌که از یک شهر بزرگ نمی‌آیند، زنانی که در خانه‌هایشان می‌بینند با زنانی که در دهلی هستند بسیار متفاوتند. بنابراین به آن‌ها درباره تغییراتی که در جامعه رخ داده است توضیح می‌دهیم. تاکنون کسی با راننده‌ها درباره این موضوعات صحبت نکرده بود.

یک مربی زن نشست مشکل‌گشایی گروهی درباره مسائل جنسیتی را هدایت می‌کند.

برچسبی که به شرکت کنندگان در دوره‌های آموزشی ارائه می‌شود. منبع: اینستاگرام

اغلب، راننده‌ها از ما می‌پرسند که زمانی‌که از سوی زنانی که مثلا مست هستند یا لباس‌های اغوا کننده پوشیده‌اند یا بسیار صمیمی هستند مورد "تحریک" واقع می‌شوند، چه واکنشی باید نشان دهند... اغلب آن‌ها درباره زنانی که پیراهن می‌پوشند سخن می‌گویند. در نتیجه، باید زمان زیادی صرف کنیم تا به آن‌ها توضیح دهیم که یک زن تنها بر اساس انتخاب شخصی‌اش لباس می‌پوشد و نباید به وسیله لباس او را قضاوت کرد. .

 

برگه نقاشی شده‌ای که نشان می‌دهد یک راننده آموزش دیده است.

"جامعه ما همچنان پدرسالارانه است"

آموزش تنها به یک جلسه محدود نمی‌شود. پس از آموزش، رانندگان بخشی از سامان ما محسوب می‌شوند و به‌طور منظم آن‌ها را درگیر کارهای مرتبط می‌کنیم. همچنین به آن‌ها برچسب‌هایی می‌دهیم که در آن نوشته شده است: "من به زنان احترام می‌گذارم". آن‌ها می‌توانند این برچسب‌ها را در جایی از وسیله نقلیه خود که توسط مسافران به خوبی دیده می‌شود قرار دهند. وقتی راننده‌ای بخواهد مجوز کار خود را تمدید کند، می‌تواند این برچسب نشان‌دهنده گذراندن دوره‌های آموزشی را ارائه کند.

رانندگانی که این دوره را می‌گذرانند، به ما می‌گویند که آموزش‌ها را در زندگی روزمره خود به‌کار می‌برند. اما ما همچنان یک جامعه پدرسالارانه هستیم. یک روند آهسته تغییر نگرش‌ها در این زمینه در جریان است.

مطالعات صورت گرفته توسط بنیاد تامسون رویترز که نتایج آن در اکتبر ۲۰۱۷ منتشر شد، نشان می‌دهد که شهر دهلی و سائوپائولو به‌طور مشترک به‌عنوان بدترین کلان‌شهرها در ارتباط با خشونت جنسی علیه زنان رتبه‌بندی شده‌اند.