ناظران
صدها مهاجر از چند ماه پیش، در یک انبار بزرگ که به مرکز پذیرش مهاجران تبدیل شده، ساکن شده‌اند. این محل در شهر بولزانو در منطقه خودمختار ترنتینو آلتو آدیجه در شمال ایتالیا قرار دارد. ناظر ما شرایط این محل را شرم‌آور عنوان می‌کند جایی که افراد فاقد حریم خصوصی هستند ، از نظر بهداشتی مناسب نیست و با یک باران همه‌جا را آب فرا می‌گیرد.
از ابتدای سال ۲۰۱۷، ایتالیا ورود بیش از ۸۳ هزار مهاجر به خاک خود را ثبت کرده است. این رقم در مقایسه با تاریخ مشابه در سال گذشته، ۱۹ درصد افزایش یافته است. این کشور در تلاش برای رسیدگی به این وضعیت است اما بسیاری از مراکز پذیرش پر شده‌اند، نامناسب و کاملا آلوده هستند.
در بولزانو شهری کوچک در شمال ایتالیا و نزدیک مرز سوئیس و اتریش، یک ساختمان قدیمی صنعتی با درخواست مقام‌های استانی به مرکز پذیرش پناهجویان تبدیل شده است. احمد (اسم مستعار)، از سه ماه پیش در اینجا گیر افتاده است. او برای نشان دادن وضعیت محل سکونت خود، چندین ویدئو و عکس را برای "ناظران"ارسال کرده است.
این مرکز در واقع یک انبار بزرگ است که به وضوح متروکه و بدون پنجره است. تخت خواب‌های چندطبقه کنار هم چیده شده‌اند. در یکی از این ویدئوها نشان داده می‌شود که حتی چندین مرد در حال تمیز کردن ساختمان هستند و اینکه وسایل خود را بعد از اینکه بارش باران باعث ایجاد آب گرفتگی در این مرکز شد، در جای مناسبی قرار می‌دهند [در تاریخ ۲۵ ژوئن].



مهاجران باید در این انبار بزرگ بخوابند. عکس از ناظر ما.

«شرایط غیرقابل تحمل است»

این وضعیت مخصوصا برای ناظر ما نگران کننده است چراکه بی‌نظمی و عصبانیت مهاجران، تنش‌های زیادی را ایجاد می‌کند.

در این اردوگاه یک سری مشکلات جدی شروع شده است. نزدیک ۳۰۰ نفر با ملیت‌های مختلف هستیم که ما را در این انبار جا داده‌اند. این غیر انسانی است. کاملا ارتباطمان با جامعه و جهان قطع شده است. اینجا هیچ گونه سرگرمی نداریم. تلویزیونی نیست که بفهمیم در دنیا چه رخ می‌دهد و برای داشتن اینترنت باید خودمان از عهده هزینه‌هایش بربیاییم. کار روزانه ما، در خوردن و خوابیدن خلاصه می‌شود. در این محل، با امداگران صلیب سرخ و سازمان‌های دیگر روبرو می‌شویم اما من واقعا احساس نمی‌کنم که آن‌ها به ما اهمیت بدهند. به هر حال، متوجه نمی‌شوم چگونه می‌توان وضعیت محل اسکان ما را قبول کرد.



ویدئوی ناظر ما

"گاهی شبیه بیرون بودن است"

یک سقف داریم اما هیچ حریم خصوصی‌ای وجود ندارد. برای محافظت از خود و اینکه کمی احساس بهتری کنیم، اطراف تخت‌ها را با پارچه جدا کردیم تا جای کوچکی برای خودمان ایجاد کنیم.

بی‌نظمی زیاد است همانطور که در عکس ناظر ما دیده می‌شود
.
با این حال، سقف واقعا محافظ نیست. گاهی بودن در این انبار شبیه بیرون بودن است. زمانیکه باران می‌آید، آب با نفوذ به داخل انبار، روی زمین و وسایلمان را می‌پوشاند. من با چمدان‌هایم در داخل تخت می‌خوابم چون زمانیکه ساختمان را آب برمی‌دارد اگر چمدان‌ها روی زمین باشند خیس می‌شوند. خوشبختانه این روزها باران نمی‌بارد در غیر اینصورت می‌توانست غیر قابل تحمل باشد. این وضعیت از نظر فشار روحی ایجاد می‌کند و تنش‌ها و خشونت‌هایی را ایجاد می‌کند.

ویدئوی منتشر شده در فیس‌بوک آب گرفتگی را در مرکز اسکان بولزانو نشان می‌دهد.

این شرایط وقتی پیچیده‌تر می‌شود که نمی‌دانیم برای چه مدتی در اینجا می‌مانیم. اقداماتی را برای اینکه بتوانم کلاس زبان ایتالیایی بروم شروع کرده‌ام. به نظر می‌آید موضوعاتی در حال پیشرفت است اما بررسی درخواست پناهندگی که ارائه دادم ممکن است باز هم چند ماه دیگر طول بکشید و اینجا، حضور تازه واردها متوقف نمی‌شود. در بخش دیگر انبار، در حال انجام اقداماتی برای پذیرش مهاجران جدید هستند.


طبق گزارش روزنامه آلتوآدیجو در آوریل گذشته (اردیبهشت ۱۳۹۶)، درگیری‌های خشونت‌آمیز بین مهاجران در اردوگاه آلی‌مارکت منجر به زخمی شدن ده‌ها تن شده است. از بین ۸۰ مهاجری که در این درگیری‌ها حضور داشتند، هشت نفر بازداشت شدند.
طبق نوشته رسانه‌های محلی، محل اسکان مهاجران در استان بولزانو، در ماه ۳۹ هزار یورو هزینه به استان تحمیل می‌کند که باعث ایجاد انتقادهایی شده است.
ماریا ترزا فورتینی مشاور شهرداری در بولزانو در ابتدای ماه ژوئیه با هشدار نسبت به این وضعیت به روزنامه فاتو کوتیدیانو گفت: "غیرقابل قبول است، استان ثروتمندی مانند بولزانو افراد را در این شرایط غیرانسانی در این انبار جا داده باشد.

شرایط زندگی "قابل قبول" است

مسئول امور اجتماعی استان خودمختار بولزانو در تماس "ناظران"، تایید کرد که این ساختمان صنعتی به مرکز پذیرش مهاجران تبدیل شده است.
این فرد مسئول می‌گوید: "این ساختمان در نخستین گام محل نگهداری متقاضیان پناهندگی است که توسط دولت ایتالیا به این استان فرستاده شده‌اند. ۳۰۰ نفر اسکان داده شده‌اند و این مرکز در سال ۲۰۱۶ بازگشایی شده است [در ماه نوامبر-آبان]."
لوکا کریتلی شرایط این اردوگاه را اینگونه ارزیابی می‌کند: "شرایط زندگی می‌تواند بهتر شود اما برای ساختاری در این اندازه و از این نوع، قابل قبول است."

به‌ قلم
Maëva Poulet

Maëva Poulet