حدود دو هفته پیش، داستان خانم شیوا امینی "ستاره ملی‌پوش تیم ملی فوتسال ایران که به خاطر عدم رعایت حجاب از تیم ملی خط زده شد"نه تنها به تیتر بسیاری از رسانه‌های فارسی زبان بلکه برخی از رسانه‌های بین‌المللی مانند نیویورک تایمز [نیویورک تایمز تاکنون دو بار گزارش خود را تصحیح کرده است]، ایندیپندت و رسانه‌های زردی مانند دیلی میل بدل شد. اما ساعتی نگذشته بود که بسیاری از کاربران شبکه‌های اجتماعی در توییتر و تلگرام مدعی شدند خانم امینی برای سال‌ها به تیم ملی دعوت نمی‌شده. کار به جایی رسید که حتی فدراسیون فوتبال ایران نیز طی بیانیه‌ای مدعی شد خانم شیوا امینی از سال ۱۳۸۹ به بعد به دلیل مصدومیت دیگر به تیم ملی دعوت نشده است.



این در حالی است که این برخلاف ادعای بسیاری از گزارش‌های رسانه‌ای بود.
"ناظران"برای پی بردن به واقعیت ماجرا، دست به تحقیق در این زمینه زد و همچنین با شخص خانم امینی گفتگویی دقیق و طولانی انجام داد تا صحت یا عدم صحت برخی از گزارش‌های خبری که درباره ایشان منتشر شده را بررسی کند.


شیوا امینی در تیم ملی ایران در سال ۲۰۰۹


من برای اولین بار در ۱۷ سالگی پس از "خانم گل"شدن در لیگ فوتسال، به تیم ملی دعوت شدم و در مرداد سال ۱۳۸۷ در بازی‌های غرب آسیا در اردن قهرمان شدیم. من در اردوهای مختلف تیم ملی مانند در کویت، تایلند و اکراین شرکت می‌کردم و حتی با تیم باشگاهی تجارتخانه بندرعباس در یک تورنمنت در پرتغال نیز حضور داشتم.
در سال ۲۰۰۹ نیز در بازی‌های آسیایی ویتنام عضو تیم ملی بودم که آن سال تیم فوتسال زنان چهارم آسیا شد.
پس از آن بازی‌ها به علت برخی مشکلات و اعتراض‌هایی که داشتم از تیم ملی انصراف دادم هرچند چون بازیکن خوبی بودم باز به تیم ملی دعوت شدم اما چون روحیه خوبی نداشتم دیگر به تیم ملی نرفتم با اینکه تهدیدم کردند اگر به تیم ملی نیایی از بازی‌های باشگاهی نیز محروم خواهی شد باز هم نرفتم و خانواده‌ام با مدیران تیم ملی مذاکره کردند تا بتوانم در باشگاهی همچنان بازی کنم.
در سال ۹۱ وقتی در یاسوج بازی می‌کردم مینیسک پای چپم پاره شد و در بیمارستان شایان مهر، دکتر کیهانی مینیسکم را عمل کردند. تمام مخارج این عمل را نیز خودم دادم با اینکه هنوز از تیم یاسوج هفت میلیون تومان طلب دارم و به رغم رأی کمیته هنوز پولی به من ندادن.
پس از بهبود، برگشتم و برای تیم‌های مختلف بازی کردم، در ابتدای فصل ۹۲ در تیم متین ورامین صلیبی پای راستم پاره شد.
حدود یک سال نتوانستم بازی کنم و با چند ماه تأخیر بالاخره دوباره توسط دکتر کیهانی در بیمارستان اختر عمل شدم.
در همان سال ۹۲ به مدت یک فصل به عنوان سرمربی، به تیم آینده‌سازان اصفهان پیوستم با اختلاف یک امتیاز سوم شدیم."


"به سراغ رشته‌های دیگر رفتم"

به رغم اینکه بسیاری از رسانه‌های خارجی و فارسی زبان مدعی شده بودند خانم امینی هم اکنون نیز در یک تیم فوتسال زنان بازی می‌کند، او در گفتگو با "ناظران"توضیح داد:

خیلی دوست داشتم که بدنم را برگردانم و به بازی ادامه دهم اما هزینه زیاد بود توان پرداخت آن را به تنهایی نداشتم و کسی هم از من پشتیبانی مالی نمی‌کرد. در نتیجه به سراغ رشته‌های دیگر رفتم.
تا سال ۹۴ موفق شدم در رشته نجات‌غریق مدرک رسمی بگیرم و همچنین در رشته غواصی نیز مدرک بین‌المللی "ستاره سه"گرفتم. دوست داشتم در رشته شنا ادامه بدهم اما شنا برای زنان بن‌بست بود چرا که تیم ملی‌ای وجود ندارد. اما به هر حال غرق در ورزش‌های آبی شده بودم، در رشته جت اسکی هم به سطح بالایی رسیدم حتی قرار بود به مسابقات تایلند هم اعزام شوم اما مسابقات کنسل شد.
سال ۹۴ دوباره تصمیم گرفتم به فوتسال برگردم اما دوست نداشتم نیمکت‌نشین باشم در نتیجه با بهترین مربی‌های حرفه‌ای ایران تمرین می‌کردم."

خانم امینی درباره پیشنهادهای اخیر همکاری خود در حوزه فوتسال می‌گوید:

حدود یک ماه پیش از زمانی که من برای سفر به اروپا آمده بودم، یک تیم از یکی از شهرهای مرکزی ایران به یکی از دوستانم گفته بودند "به شیوا بگویید برای تیم ما بازی کند"اما قراردادی امضا نکرده بودیم اساساً در فوتسال زنان بحث قرارداد مطرح نیست به خاطر عدم مدیریت و به هم ریختگی. همچنین مدیرعامل یک تیم شهرستانی دیگر نیز به دوستانم گفته بود تا به من بگویند که چه به عنوان بازیکن چه به عنوان مربی به تیم آنها بروم. البته فصل پیش هم چند پیشنهاد داشتم اما چون به نظر خودم آماده نبودم، نرفتم."اما ماجرای "ممنوعیت"از کجا شروع شد؟

اما ماجرای "ممنوعیت"از کجا شروع شد؟


من در دو سفر به اروپا طی دو ماه اخیر چند بار با دوستانم در سالن فوتسال یا فوتبال بازی کرده بودم که در آنها حجاب نداشتم و یا باقی بازیکن‌ها پسر بودند.
من عکس و یا فیلم‌هایی را از این بازی‌ها که بین دوستانم بودند در اینستاگرامم که بسته بود و فقط دوستام آنجا بودند منتشر کردم. همان موقع برخی از بازیکن‌های فوتسال که با فدراسیون در ارتباطند و برخی نیز عضو تیم ملی فوتسال زنان هستند، به من هشدار دادند که "مراقب باش نکند این عکس‌ها برایت دردسر شوند؟"پس از آن یکی از عکاسان ورزشی به من گفت که فیلم‌ها و ویدئوهایت در خارج از حساب کاربری پخش شده، اما من به شخصه آنها را خارج از پیجم هیچ وقت ندیده بودم که کجا و توسط چه کسانی پخش شده. حرف‌های این عکاس خبری من را ترساند و من با فدراسیون تماس گرفتم من اول خودم را معرفی نکردم و به آنها گفتم "من در سفری شخصی به خارج از کشور آمده‌ام و به این شکل با دوستانم فوتسال بازی کرده‌ام و گویا از سر دشمنی عکس و فیلم من پخش شده و من چه کار باید بکنم؟"
واکنش افراد مختلفی که در فدراسیون با آنها حرف زدم متفاوت بود، برخی از سر همدلی سعی می‌کردند مشکل را حل کنند و اما برخی نیز برخورد بسیار بدی داشتند.

"حتما برای تیم‌های منافقین بازی کرده‌ای"

در یکی از تماس‌ها، خانمی به اسم [...] در فدراسیون به من گفت نباید این کار را می‌کردم و مدعی شد که فیلم‌ها و عکس‌های من را از طریق "دوستانم"دیده است و به عنوان بازیکنی که در ایران بازی می‌کردم حق نداشتم بدون حجاب بازی کنم و یا با پسرها بازی کنم. سپس به من گفتند که باید با بخش حراست حرف بزنم. یک آقایی در بخش حراست خیلی بد با من حرف زد و گفت "حتما برای تیم‌های منافقین و مخالفان اسلام بازی کردی و از قبل برنامه‌ریزی کرده بودی"حرف‌هایی که من اصلا نمی‌فهمیدم، وحشت کرده بودم از حرف‌های این آقا. با اینکه حکمی به من رسما داده نشده و یا گفته نشده که حق بازی و یا مربی‌گری ندارم اما بر اساس قوانین و ضوابط فدراسیون و کمیته اخلاق و تجربه می‌دانم که اگر به ایران برگردم و اگر فوتسالم را ادامه بدهم، به خاطر این مسائل به تیم ملی دعوت نخواهم شد، هر چند هیچ انگیزه‌ای برای بازگشت به تیم ملی ندارم.[این در حالی است که برخی از رسانه‌ها از جمله دیلی میل مدعی وجود یک حکم رسمی شده بودند] من قبلا یک سال به خاطر بازی کردن با پسرها از بازی کردن محروم شده بودم. وقتی دیدم که از طریق فدراسیون کاری از دستم برنمی‌آیند با خانم مسیح علی‌نژاد تماس گرفتم، چون نمی‌دانستم حرفم را به چه کسی بگویم و من فقط با ایشان مصاحبه کردم و بعد برخی از رسانه‌ها از خودشان درآوردند که من گفته‌ام عضو تیم ملی هستم و یا در تیم فوتسال باشگاهی در حال بازی هستم و...
من خودم از تیم ملی بیرون آمدم و هیچ علاقه‌ای به بازی دوباره برای تیم ملی ندارم چون از تیم ملی متنفر هستم. من به دنبال معروف شدن و سر و صدا نیستم، اصلا دوست ندارم مسئله سیاسی شود، من با ویزای توریستی به اروپا آمده‌ام و بار اولم نیز نیست که به اروپا سفر می‌کنم. من قصد پناهندگی هم ندارم، اگر از طرف فدراسیون و دولت ایران، مثلا سفارت ایران در این کشوری که هستم به من اطمینان دهند برای من مشکل امنیتی به وجود نمی‌آید، به ایران برخواهم گشت و این آخرین گفتگوی من با یک رسانه خواهد بود.

اما در کنار ماجرای خانم شیوا امینی، ممنوعیت رسمی زنان ورزشکار به خاطر عدم رعایت مناسب حجاب در بازی‌های رسمی خارج از ایران موضوع عجیب و بی‌سابقه‌ای نیست. اخیرا فدراسیون بیلیارد ایران چندین بیلیارد باز خانم ایرانی را به علت عدم رعایت حجاب در بازی‌های بین‌المللی چین به مدت یک سال از بازی بیلیارد منع کرد.